حرف های ساده

 

فیلم رمانی رو دیدم که قبلا دو بار خونده بودمش. یک بار دبیرستانی بودم و یک بار هم چند سال پیش. بیشتر وقتها به نظرم اثر خود رمان از فیلم خیلی بیشتره ولی این بار بد جور درگیر فیلم و آدم هاش شدم. چند بار تا حالا فیلم رو مرور کردم و راستش درست مثل زمان دبیرستان با اوج احساسات و خیالات شده ام. از سرنوشت آدمها غصه به دلم نشسته و عشقهای رویایی خیالاتیم کرده... واقعا به این نتیجه رسیدم که آدمها در طول زندگی فقط  به تجربیاتشون اضافه می شه وگرنه خیلی از خلقیات و روحیات شاید درست مثل زمان بچگی باشه... تاثیر عشق و رویا و غصه که بزرگی و کوچکی نداره! خلاصه که هیچ احساس بزرگی نمی کنم...   

   + بهاره ک ; ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٤ امرداد ،۱۳۸٧
comment نظرات ()